Archief

Aan de deur wordt niet gekocht. Of wel?

Met boodschappen in de ene hand, laptoptas in de andere en de post onder mijn arm geklemd, stap ik mijn huis binnen. Ik heb de deur nog maar net achter me dicht geduwd, of de deurbel gaat: “Meneer, mag ik u wat vragen?” Voordat ik kan antwoorden, daalt er een verbale waterval op mij neer: ‘lagere tarieven’, ‘gemakkelijk overstappen’ en vooral ‘een goede service’. Als klap op de vuurpijl wordt mijn jaarlijkse kostenbesparing ‘real time’ voorgerekend. Of ik even wil tekenen…

De telefoon kun je nog ophangen. Maar wat doe je als consument met een agressieve verkoper in de deuropening?! 

Omdat inmiddels 4 miljoen Nederlanders zich hebben aangemeld bij het ‘Bel-me-niet register’, zoeken steeds meer bedrijven hun toevlucht tot directe verkoop aan de deur. Op zich hoeft dat niet erg te zijn, maar volgens de consumentenautoriteit krijgt één op de vijf Nederlanders jaarlijks te maken met misleidende colportage. Om die excessen tegen te gaan is er vorige week een overheidscampagne gestart met de slogan: ‘Uw deur, uw geld, uw beslissing. Koop wijzer aan de deur’.

Ik wist het ook niet, maar bij colportage heb je als koper meer rechten dan wanneer je in de winkel iets koopt. Er wordt namelijk rekening gehouden met het feit dat je aan de deur eerder iets koopt zonder er van tevoren goed over na te hebben gedacht. Naast die wetsbescherming heeft Consuwijzer de zogenaamde ‘Deurwijzer’ geïntroduceerd: ‘Een colporteur aan de deur? De deurwijzer voorkomt gezeur!’. Mooie slogan, maar het komt er uiteindelijk wel op neer dat de consument zich aan alle kanten kan wapenen tegen colportage. Voor marketeers is het dus steeds moeilijker om persoonlijk of telefonisch contact met de consument te krijgen.

Is er dan niets positiefs te melden voor de volhardende marketeer? Jawel. Veel gemeenten hebben de ventvergunning voor huis-aan-huisverkoop beëindigd. Ook heeft de overheid het deponeren van colportageovereenkomsten bij de Kamer van Koophandel afgeschaft. Er is dus minder bureaucratie, waardoor je makkelijker en sneller met colportage aan de slag kunt. Aanvullend is er een aantal spelregels* afgesproken die de eerlijke handel tussen consument en colporteur moeten bevorderen:

  • De colporteur dient zich meteen te identificeren, met een identificatiebewijs. Hij vertelt namens welk bedrijf hij komt en welk product of welke dienst hij komt verkopen.
  • Hij geeft uitsluitend eerlijke en volledige informatie en biedt het product of de dienst aan zonder dat hij druk of dwang uitoefent.
  • Hij verkoopt niets aan een klant waarvan hij weet dat deze het niet kan betalen.
  • In de colportageovereenkomst staat in ieder geval: de bedenktijd van 8 dagen, de prijs, de datum van de overeenkomst, handtekeningen van de verkoper en klant, naam en het adres van het bedrijf. Verder dient de klant een apart standaardformulier te krijgen waarmee hij de overeenkomst binnen de bedenktijd kan annuleren.
  • De klant krijgt meteen een afschrift van de overeenkomst of een verkoopbon.

Het streven naar winstmaximalisatie zorgt ervoor dat deze regels niet altijd worden nageleefd. Toch is het gerenommeerde bedrijven geraden om de regels goed in acht te nemen. Als een programma als Radar in dubieuze praktijken duikt, kan dat tot flinke imagoschade leiden. Zo kregen diverse internetproviders en energieleveranciers het er onlangs flink van langs in de (social) media. (Een voorbeeld is te vinden op: www.bright.nl/paybackparty-upc-mediabox).

Inmiddels zijn veel organisaties gezwicht voor de druk en zijn ze gestopt met dubieuze colportagepraktijken. Een goede beslissing, vind ik. Goede klantrelaties en een positief imago zijn op de lange termijn waardevoller dan snel scoren. Creatief als de marketeers zijn, zullen er weer snel een heleboel nieuwe manieren volgen om snel geld te verdienen aan argeloze consumenten. Ach, zolang ik maar weet dat het de pizzakoerier is als mijn deurbel gaat, vind ik het allemaal prima!

Luuk Schils – Communicatieadviseur BOOM

* Bron: consumentenautoriteit.